Hayatımda nerdesin bunu çözemediğimin farkındayım..Geliyorsun gidiyorsun ; ben ise sadece bir beden bırakmışım alaca karanlığın ortasında duran ışığın yanına..Ruhum karşıdan bedenimi izliyor.Tam o sırada sen geliyorsun yine, o kadar anlamlı cümleler kurup karşımda dikiliyorsun ki kendince, yine sana teslim oluyor çaresiz bedenim.Ruhum ise karşıdan bu olanlara şaşırıyor. Hani kırgındın diye hesaplaşıyor kendi kendine.Bu hesaplaşmalar hiç bitmeyecek bunu farkında aslında.Hesaplaşmaların cevaplarını bulmak için ne kadar hırpalan samda,tekrar bedenime dönüyor bakıyor işte o sırada sen yine sadece bedene ihtiyacın olduğunu , ruha olmadığını düşünmekten alamıyorum kendimi..Bu soru işaretleri ben düğümlerken bir gün sende çözeceksin farkında olmadan.. Ama o zaman o düğümlerin açılmasını görmek için arkama bakarmıyım onu bilmiyorum…

Büyümek

Küçükken büyümek isterdik umarsızca.. Her hayalimizin arkasında ben büyünceyle başlayan kelime birikintisi olurdu.O zamanlar sadece büyüklerin bir hayatı olduğunu düşünürdük, bize soru sorulmadığında kızardık her defasında..
Nerden bilebilirdik ki çocukluğumuz kadar temiz olmayacağını hayatlarımızın. Biz kırılmayalım üzülmeyelim diye sorulmayan soruları merak etmenin ayrı bir heyacanı vardı ozamanlar. Şimdi ise sorulardan kaçıyoruz..En büyük sorumluluğumuzdan biri belki de bakkaldan ekmek alıp, para üstüne tam geri götürmekti ailemize.. En cok sevdiğimiz patates ve köfteyi yanyana görünce bir anda sofraya bürünmekti ödülümüz.
Bebeklerimizle oynarken hayalimizdeki kişileri canlandırırdık , bazen kızardık komsu kızlarına...
Küslüklerimiz bir kaç gün sonunda neşeli oyunlara dönerdi farkında olmadan..
Kin nedir? nefret nedir? bunların anlamlarını hiç bilmezdik..
Hayatı hep o cocukluktakı oynadığımız oyunlardan zannederek koşardık her yıla.
Her doğum günün ardından bir yaş daha büyümüş olmanın kibiriyle dolaşırdık annemizin eteklerinde.
Nerden bilir dik ki şimdi o yıllara geri dönmek isteyeceğimizi..
Eskiden üstümüz kirlenirdi, şimdi ise bedenimiz kirlenir oldu hayatımızda...
Bebeğimin saçı bozuldu diye ağlardık, şimdi ağlamanın nedenleri bile değisti
Ekmek almak sorumluk yerine bile geçmiyor artık. Sorumluluklarımız boyumuzu aşmışken.
Küslüklerimiz o çocukluktakı gıbı neseye donusmuyor daha cok kırgınlıga daha cok nefrete bürünüyor içimizde..
Koştuğumuz o yollarda şimdii adımlarımız bile ağır ağır atıyoruz..
Her gün güne korkarak uyanıyoruz bilincli bilincsiz.
Bayramların gelmesi bile mutlu etmiyor artık bizi....
Belkide bizi mutlu edicek tek şey düştüğümüzde sadece bacağımız kanadığı için ağlamak olabilir.
Aynı çocukluğumuzdaki gibi sadece onun için ağlamayı dileriz hep birlikte....
Belki o zaman bir nebzede olsa geri dönebiliriz o saf , kirletilmemis dünyamıza.......

.....

yorgun yüreğinde bir ışık arar melekler..
sen ise düşünürsün karşılarına gecip geçmişini..
neydi bizi bu kadar yanlız bırakan.
aşk mı? arkadaslıkmı ? dostukluk mu ? yoksa hayat mı? diye
eline bir kadeh alıp viskini doldurursun yüreğine
iste o zaman aklına gelenler aslında her zaman yanında olanlardır..
bir yudumla gelirler bir yudumla giderler
kızsakta kırılsakta hayatımız budur....

Hayallerimde Koşuyorum Sana...

Soğuk ve karanlık gecelerden biriydi aslında düşüncelerimin güncellenmesi. Ellerim üşüyordu sıcak bir kahve fincanıyla bütünleşip ısıtmaya çalışıyordu parmak uçlarımı. Etrafa bakıp neler olacak acaba diye gözlerim sağ sol yapıyordu. Aynalar birbirleriyle bakışıyordu karşılıklı, yatağım yalnızım gel ısınalım diye fısıldanıyordu. Bense sezeni dinleyip, kaybolmuş ir çocuğun çaresizliğiyle ağlıyordum sessizce. Gecen zamanda olan biten her şey zihnimde tekrar yaşanıyordu. Ağlarken bir anda ufak bir tebessüm yüzümü aydınlattığını hissediyorum karanlıkta. Arkasından hıçkırıklara boğulan yüreğim takip ediyordu gecenin sessizliğini..Her yer karanlık ufak bir mum yanıyordu kahverengi masamın üstünde. Aydınlatamıyordu odamı. O da benim gibi sessiz ve korkaktı. Nefes almak istiyorduk birlikte. “Derin of çekip koşmak istiyordu yorgun bedenim. Nereye gideceğimi düşünmeden, hızlı kap çarpıntımla birlikte, belki ağlayarak belki gülerek çıkacaktı karşına yüreğim.Kollarım sana sarılmak için açılacaktı bu defa, beklide son defa.. Zamanı yine durduramayacaktık, bizi düşünmeden ilerleyecekti umarsızca. Güçlü durmaya çalışırken bir anda titremeye başlayacaktım. Sen üşüdüğümü zannedip,daha çok sarılacaktın ürkek bedenime beklide..Fakat ben o anda üşüdüğüm için değil, yorgunluğumun esiri olmuş duygularımla titreyecektim farkına varmadan.Sen yine gözlerimin içine bakmadan etrafı süzerek açıklama yapmaya çalışacaksın.
- “Hayır” diyeceksin,
- “Bitirdiler beni” diyeceksin…
Bense içimden “- yapma” diye çığlıklar atıp , başımı öne eğip cesaretimi son kez toplayıp gözlerinin içine son bir bakış konduracağım ve sessizce ellerini ellerimden kaçırıp ağlayarak tekrar renkli caddelere dönüp, daha hızlı koşarak yine sessiz karanlık odama dönecektim. Hiçbir şey söylemeden,sadece senin açıklamalarında aslında seninde fark ettiğin ama kabullenmediğin aşkı diridiri odamın tam ortasına gömeceğim.

Bunları düşünürken ürperiyordu yüreğim. Göz kapaklarım kepenkleri yarıya vurduğunu fark ediyorum . Ve sana yine hiçbir şey söylemeden kapatıyorum gözlerimi gecenin sessizliğiyle….

Sahte Maskeler

soğuk bedenlerle sevişti aylarca yüreğin aslında…Kurtulamadığın geçmişinle yüzleştin her defasından bir kadının yanından çekip giderken alıştırmaya çalıştın böyle ilişkilere kendini..İnandırmak için ilk bastan karşındakilere açıklama yapıp onları ikna etmek istedin bu yaşananlara. Kimse inanmadı senin gibi… Kalıplara soktun o masum yüzünü… Ne gerek vardı ki!! evet kolay bir hayat değil biz duygu yüklü yaşayan insanların hayatı…Kaçışlarımız korkularımız isyanlarımız başka insanların bize yaptıkları bizimde hak etmeyenlere yaptıklarımız....

Bu Soğuklardan Geri Alın Beni

Umutlarım, kaygılarımla birlikte uzun soğuk bir yolculuğa çıkıyor aslında. Korkularım peşimi bırakmayacağı gibi heyecanlarım da önümde bir dağ oluşturacak bu ülkede… İlk başlarda gözlerimle süzeceğim kargaşaları daha sonra yüreğimle… Her gece soğuk bir yatağa girmek zor olacağa benziyor düşüncelerimin arasında. Aradığım sıcaklığı bulamadıkça geri dön diyeceğim kendi kendime. Beklide bir telefon veya bir mailden “geri dön” mesajı gelmesi için dilekler diyeceğim. Her defasında yakınlarımla konuşurken “hadi ama söyleyin” diyeceğim içimden.. Hiç biri bunu yapmayacak, bunun farkına vardığımda tekrar buralara alışmak için çabalar harcayacağım…Etrafı gözlerimle süzerken ,yüreğimde elemeler yapacağım.Ülkenin soğuğu insanların yüzünde bir perde oluşturmuşken,bir kez daha özlediğim sıcaklığa sığınacağım hayallerimle….

Bilmediğin yerlerdesin aslında..

Sığdıramadığım raflardasın artık... Yerleştirmekte çok zorlanmıştım ilk başlarda, şimdi ise ne kadar rahat giriyorsun o tozlu raflara. İstemezdim seni oralarda yaşamaya mahkum etmek. Kendin istedin bunu o yüzden içimin rahatlığı kelimelerime vuruyor görüyorsun.Dönüp bakıyorum arada sana,yaşadıklarımıza ufak bir tebessümle masum bir bakışla düşünüyorum belki de her şeyi nasıl başladı ve nasıl bitti.İmkansızlarla yaşadığımızı sandık fakat hiçbir şey imkansız değildi.Onu öğrendik bittiğinde..
Ne kadar çok sevdiğimizi sandık birbirimizi değil mi?Vazgeçilmezdik sanki birbirimiz için..Sonunda gördük ki vazgeçiliyormuş her şeyden;senden bakışlarından yüreğinden vazgeçmek zor oldu ilk başlarda.. Ama bak şimdi tozlu raflarda yaşıyorsun.. Arada sırada seni oradan alıyorum; bir anda mutlu oluyorsun..Sanıyorsun ki hala seviliyorsun.. Ama bilmiyorsun asıl yerinin neresi olduğunu...