Bilmediğin yerlerdesin aslında..

Sığdıramadığım raflardasın artık... Yerleştirmekte çok zorlanmıştım ilk başlarda, şimdi ise ne kadar rahat giriyorsun o tozlu raflara. İstemezdim seni oralarda yaşamaya mahkum etmek. Kendin istedin bunu o yüzden içimin rahatlığı kelimelerime vuruyor görüyorsun.Dönüp bakıyorum arada sana,yaşadıklarımıza ufak bir tebessümle masum bir bakışla düşünüyorum belki de her şeyi nasıl başladı ve nasıl bitti.İmkansızlarla yaşadığımızı sandık fakat hiçbir şey imkansız değildi.Onu öğrendik bittiğinde..
Ne kadar çok sevdiğimizi sandık birbirimizi değil mi?Vazgeçilmezdik sanki birbirimiz için..Sonunda gördük ki vazgeçiliyormuş her şeyden;senden bakışlarından yüreğinden vazgeçmek zor oldu ilk başlarda.. Ama bak şimdi tozlu raflarda yaşıyorsun.. Arada sırada seni oradan alıyorum; bir anda mutlu oluyorsun..Sanıyorsun ki hala seviliyorsun.. Ama bilmiyorsun asıl yerinin neresi olduğunu...