Büyümek

Küçükken büyümek isterdik umarsızca.. Her hayalimizin arkasında ben büyünceyle başlayan kelime birikintisi olurdu.O zamanlar sadece büyüklerin bir hayatı olduğunu düşünürdük, bize soru sorulmadığında kızardık her defasında..
Nerden bilebilirdik ki çocukluğumuz kadar temiz olmayacağını hayatlarımızın. Biz kırılmayalım üzülmeyelim diye sorulmayan soruları merak etmenin ayrı bir heyacanı vardı ozamanlar. Şimdi ise sorulardan kaçıyoruz..En büyük sorumluluğumuzdan biri belki de bakkaldan ekmek alıp, para üstüne tam geri götürmekti ailemize.. En cok sevdiğimiz patates ve köfteyi yanyana görünce bir anda sofraya bürünmekti ödülümüz.
Bebeklerimizle oynarken hayalimizdeki kişileri canlandırırdık , bazen kızardık komsu kızlarına...
Küslüklerimiz bir kaç gün sonunda neşeli oyunlara dönerdi farkında olmadan..
Kin nedir? nefret nedir? bunların anlamlarını hiç bilmezdik..
Hayatı hep o cocukluktakı oynadığımız oyunlardan zannederek koşardık her yıla.
Her doğum günün ardından bir yaş daha büyümüş olmanın kibiriyle dolaşırdık annemizin eteklerinde.
Nerden bilir dik ki şimdi o yıllara geri dönmek isteyeceğimizi..
Eskiden üstümüz kirlenirdi, şimdi ise bedenimiz kirlenir oldu hayatımızda...
Bebeğimin saçı bozuldu diye ağlardık, şimdi ağlamanın nedenleri bile değisti
Ekmek almak sorumluk yerine bile geçmiyor artık. Sorumluluklarımız boyumuzu aşmışken.
Küslüklerimiz o çocukluktakı gıbı neseye donusmuyor daha cok kırgınlıga daha cok nefrete bürünüyor içimizde..
Koştuğumuz o yollarda şimdii adımlarımız bile ağır ağır atıyoruz..
Her gün güne korkarak uyanıyoruz bilincli bilincsiz.
Bayramların gelmesi bile mutlu etmiyor artık bizi....
Belkide bizi mutlu edicek tek şey düştüğümüzde sadece bacağımız kanadığı için ağlamak olabilir.
Aynı çocukluğumuzdaki gibi sadece onun için ağlamayı dileriz hep birlikte....
Belki o zaman bir nebzede olsa geri dönebiliriz o saf , kirletilmemis dünyamıza.......